مرگ حدِ فاصل زندگی دنیا و آخرت است. مرگ ما را می‌تواند به زندگی بهتر یا بدتر روانه کند و آن هم بستگی به زندگی دنیای خودِ ما دارد.
این کلمه آدم را به فکر آن می‌اندازد که دنیای کنونی گذراست و تا می‌توانیم خوبی‌هایمان را بیشتر کنیم. آنچه زیباست را باید برای همه زیبا بخواهیم و برای اینکه دیگران زیبایی را تجربه کنند، به آن‌ها کمک کنیم.
هر وقت به مرگ فکر می‌کنم یاد چیزهایی می‌افتم که انجام دادنشان را مدام عقب انداختم. درخواست‌هایی که از خود داشته‌ام و به ثمر نرسیده‌اند. به فکر آرزوهایی که در پیِ انجام دادنشان هستم. در اینصورت ناخودآگاه سرعت انجام کارها بالاتر می‌رود. چرا که تنها یکبار زندگی می‌کنیم و باید برای لحظاتی که در اختیارمان قرار گرفته است جوابی پذیرا داشته باشیم و عمر خود را با بیهودگی تلف نکنیم.